*

*

*

සඳපිනි අතුල හිමිදිරිය අහිමිකරන ලදුව,

*
කාෂ්ටක දුහුවිලි කුණාටුවට සුසුමන් මුදාහැර,

*
හදගින්න සීතල හිම වැස්සට දියවෙන්නට ඉඩහල,

*
අපේ මතකය නැවත ගොඩනොගන්නම වලදමන්නට.

*
*
*

තවත් අවසන් වතාවකට,

*
කල්පයකට ඇතිවෙන්න,

*

තරු ඇස් දිහා, ඇස් නොපියා බලහිදින්නට,

*
මුලින්ම හම්බ වෙච්ච තැනට,

*
මිනිත්තු කීපයකට,

*
පුලුවන්නම් විතරක් ඇවිත් යන්න.

*

*

*

*

තප්පරෙන් තප්පරය අපි වයසට යනවා.

ජීවිතය විතරක් නෙමෙයි ලෝකෙම වෙනස් වෙනව.

මේ මම ලංකාවේ ඒක දිගට මාස 6ක් ඉන්නේ අවුරුද් 8 කට පස්සේ.

මේ ලඟදි ගමේ ගියහම තමයි තේරුනේ,

අපිට පස්සේ පරම්පරාවකුත් බිහිවෙලා කියලා.

අපි පරම්පරාවකින් වයසට ගිහිල්ල කියලා.

(දැනගන හිටියා,තේරුනේ ලඟදි)

*

උඩ තියෙන පින්තුරේ ඉන්න දෙන්න අතර පරතරය,

පරම්පරා හතරක්.

මේ මගේ අම්මගේ අම්මා සහ නැන්දාගේ පුතාගේ දුව!

*

අපි පොඩිකාලේ සෙල්ලම්කරපු වත්තේ පොඩි කෙල්ලෙක් දැන් දනගාන්නේ නැතුව,

හොඳට ඇවිදිනවා.

මම හවසට අම්මල තාත්තල වැඩ ඇරිලා ගෙදර එනකන් ආච්චිලා එක්ක බලාගෙන හිටියා වගේ,

එයත් ඉස්සරහ ගෙදර “ගල්වල” ඉහලින් හඳ පායනවා,

වවුලෝ පියාඹනව බලාගෙන ඉන්නවා.

වෙනසකට තියෙන්නෙ,

අපි අත්ත ආච්චි කියපු අය නැතිවෙලා දැන් අවුරුදු ගනන් ගත වෙලා.

එයා අත්තා ආච්චි කියන්නේ අපේ නැන්දාට,අම්මට,තාත්තට.

*

අම්මටසිරි!

මෙන්න මට “මාමා” කියනවා.

අඩුපාඩුවක් නැහැ මගේ පොඩි කාලේ වගේම තමයි…!

වෙන එකක් තියා එය හෙට අනිද්දා ඉස්සරහ ගෙදර අපත් එක්ක පොඩි කාලේ සෙල්ලං

කරපු ලමයින්ග්ගේ ළමයි එක්කත් සෙල්ලං කරන්න පටන් ගනී වගේ.

මගේ පොඩි කාලය කියන නාට්‍යයම තමයි තාම යන්නේ!

හැමෝම ඉස්සර රඟපාපු චරිතයට වඩා මහලු චරිතයක් තම රඟපාන්නේ!

*

ප.ලි.

*

මේ මතකය අස්සේ ,

මගේ පොඩි කාලය නාට්‍යයේ මහලුම සහ වැදගත්ම චරිතය රඟපාපු නළුවා ගැන

මතක වෙච්ච නිසා,ඔහු ගැන වෙනමම ලිපියක් ලියන්න වෙනවා.

ඔහු අතිශය අසාමාන්‍ය පෞරුශයක් හෙබි 1910-1998  දක්වා ජීවත් වෙච්ච මිනිහෙක්,

අපේ අත්තා!

*

*

පි :

ඔබ මගේ නෙත දකිනුරිසි දසුනයි.

ඔබ යන්නේ කොහිද,

මට ඔබ පසුපස ඒමට සිතේ.

 *

පමාවී හෝ ක්ෂණයකින්

ඔබේ හිත ඇතුලට මම එන බව,

ඔබවත් දන්නා බව මම දනිමි.

කෙතරම් අපහසු වුවද,

ඉඳ හිට හෝ ඇසට ඇස මුනගැසෙන විට,

අහක නොබලා,

ඇසට ඇස මුණගැසෙන්න ඉඩ දෙන්න.

 *

අද ලැජ්ජාවෙන් වුවද,

ඔබ නටන අයුරු, හදපිරි ඊර්ෂ්‍යාවෙන් බලාසිටියෙමි.

 **

ගැ :

දෙසැම්බරයේදී නගරයේ ගොඩනැගිලි මංමාවත්ද,

ඔබ මා මුලා කරනවා විය හැක.  

අද රැයේඅපි නැටුවද,

හෙට උදෑසනම ඉර පායනු ඇත.

 *

ඔබ නටන අයුරු මමද ලැජ්ජාව පසෙකලා බලා සිටියෙමි.

මා සමග නටන්නේ නැතිවුවද,

මා අසල රැදී සිටින්න.

 *

ඔබේ ඇස් පමණක් නොව මුළු ආත්මයද,

උවමනානම්, මට මා සතු කරගත හැක.

 *

 *

*

*

ආදරය පැරදුනු විට,

මෙතරම් හදවත ගිනිගන්නේ ඇයිද?

*
සඳ ඇත්තේ බොහෝ දුරිනි.

සඳෙහි පැහැය සුදුය.

සුදු පැහැය පිටුපසින් ඇත්තේ රාත්‍රියයි.

රාත්‍රියේ පැහැය කලුය.

*

ඇගේ සමෙහි පැහැය සුදුය.

ඇගේ හදවතෙහි පැහැය කලුය.

ඇසට ඇස මුණගැසුණි.

මගේ අනාගතය අඳුරුය.

*
අතෙහි වීදුරුව ඇත.

වීදුරුවේ විස්කි ඇත.

ඇස් කඳුලින් පිරී ඇත.

ජීවිතය හිස්ය.

ඇය පැමිණිදා සිට ජීවිතය රිවර්ස් ගියරයට වැටී ඇත.

ආදරය,මගේ ආදරය…,

මට කොකා පෙන්වා ඇත.
*
දෙවියනි,

මට මෙය ඔබට ඇසෙන්නට කියන්නට උවමනාය.

මම ටිකෙන් ටික මියයමින් සිටිමි.

ඇය සතුටින් සිටින්නේ කෙසේද?
**

*

*

ප.ලි

මේ අතිශය ජනප්‍රිය ගීතයේ ගායකයා,අති ජනප්‍රිය දකුණු ඉන්දීය දෙමල චිත්‍රපටි නළු රජිනිකාන්ත්ගේ බෑණා වන ධනුෂ්.

*

හැරෝ ගොල්ෆ් පිටියේ ඈත කෙලවර

මේපල් ගස්වලින් අහන්න,

*

හතරඅත තුෂාරයෙන් වැසීගිය

සීතම සීත ඍතුවක,

ඔබ නොමැති තනිකම 

දරාගත නොහැකිව

ඔබේ පෙම්වතා 

කොයි තරම් නං  හැඩුවාද ?

*

යම්කිසි කාල සීමාවකට පසු නැවතත් අපි වරක්

පසුකල පරිධිය ලක්ෂ්‍යකට පැමිණීමට සිදුවේ.

චලිතය සිදුවන්නේ කේන්ද්‍රය නම් මධ්‍ය ලක්ෂ්‍යක් පදනම් කරගෙනය.

මම නැවතත් පෙර පසුකල ලක්ෂ්‍යකට පැමිණ සිටිමි.

*

පෙර දිනක මෙන්ම අදද එය හිත ගිනි අවුලුවයි.

දුක පිරුණු අපමණ පරිභ්‍රමණ වාර සහ ගෙවා දැමුණු දුර අමතක කර,

නේපාලයේ දිය ඇල්ලක් අසල සිට,

පින්තුරයෙන් හිනාවෙන (වැඩිය උස නැති) කෙල්ලට,

තවමත් සිත පෙම් බඳින හැටි…!

*

*

උපුටාගැනීමකි.

*

අන්තිම දුම්රියත් නික්මිණි

ඔබ නොපැමිණම

*

සඳ අදත් නැගෙනු ඇත

මිටියාවතට ඉහලින්

ඊයේ මෙන්ම අද රැයෙත්

මා අවදියෙන් තබමින්

*

මිටියාවතේ අතටම පාළුව දිගහැරී තිබුණි

මිටියාවතේ මැද

තනිවූ එක ගසක් මත කුරුල්ලෙක් විය.

මට හෙවනැල්ල විය.

*

හඬ කෙමෙන් වියැකී

දුම්රිය පුංචි වී යයි

අහසට විදින එහි දුම්කඳ

විවිධ හැඩතල

ඔබ ගැන මා ගැන

*

අහස්තල බැබලෙයි

මසිත් අහස තල අඳුරුයි

මේ වෙලාවේ ඔබ කොතනකද

කෙලෙසකදයි විමසයි.

*

ඔබේ මතකයෙන් වැටී

ගිලන්වී

මිටියාවතේ

මට මා මතක නැති විය.

*

මට මාව අමතකව

ඔබව පමණක් මතක් වේ.

*

සැන්දෑව වියකෙයි

රාත්‍රිය එළඹෙයි

මේ නොවෙයි තනිවූ එකම රැය 

තනිකමට ලියු එකම කව.

*

ඒ වුනත්

හෙටත් ජීවිතය අලුත් පියවර තබයි.

ඔබ නැතත්

මිටියාවතේ දුම්රිය නොවරදියි.

*

ප.ලි.

*

මේ කවිය 2003 දී ලක්බිම පත්තරේට ප්‍රින්ස් සේනාධීර ලියපු කවියක්.

කවිය මුලින් කියවල අවුරුදු ක් විතර උනාට පත්තරෙන් කපාගත්තා කෑල්ල මම ගාව අවුරුදු ගානක් තිබුනා.

මේක මම ජීවිතේටම දැකපු පරිපුර්ණම කවිය.මට දැනෙන්නේ මේ කවියට “පණ” තියෙනවා වගේ කියල.

ඒ දවස් වල මට හිතුනේ කවි ලියනවා නම් මේ වගේ කවියක් ලියන්න ඕනේ කියල.

සින්දුවක් ලියනවා නම් චරිත් සේනාධීර ලියනවා වගේ ලියන්න ඕනේ කියල.

මේක නැතුව බ්ලොග් එක අසම්පුර්නයි වගේ කියල හිතුනා.