Unprotected rail gates, “e-bus halt” and the Skype like VoIP Solution [Innovations that Sri Lanka didn’t fancy]

AAEAAQAAAAAAAAkIAAAAJDgzOGQ0YzgzLTUxNDctNDBhNS1hMDlkLTMzNWUxOTEyYzE5Ng.jpg

It was a week or so, when I heard the news headlines where a mother and a child got hit by a train, due to a trade union action carried out by unprotected rail gate keepers. The news didn’t surprise me much, but it just reminded me that I had seen a long time back in various Sri Lankan social media.

Innovations that Sri Lanka didn’t fancy

 

 

“e-bus halt”

I happened to participate in the National IT Conference 2016, which was conducted by the Computer Society of Sri Lanka. The event was held with the participation of wide range of IT and industry enthusiasts. One of the sessions included Prof. Abhaya Induruwa (Lesser known father of internet in Sri Lanka) and Dr. Anil Basu who is the president of the Computer Society of India. During the Q and A session, one of the participants raised an interesting question to the Indian resource person. The essence of the questions is as follows;

“Although various innovations and innovative ideas are born in Sri Lanka, there are various obstacles that rob them of their development, growth and the significance. How does India handle this? ”

The participant who identified himself as working for one of the armed forces claimed that they had the idea and prototype for an “e-bus halt”, which offers various services to the commuters while waiting for a bus.

Skype like VoIP Solution

It just summarizes the negativity that clouds the opportunities for innovative thinkers in the country and how de-motivated they are. It didn’t take much time, but until lunch to talk with one of the guys who works for the state owned telecom provider. Me and my colleague mentioned the above scene and discussed regarding the current work. Then he had to say,

“That’s nothing machang, I don’t know whether you will believe it or not. Me and my team, we came up with a Skype like Voice over IP solution long before Skype’s popularity.”

They had identified the user urgency to call their loved ones abroad and the barrier being costly IDD call charges. The idea was to empathize with the above customer group and provide solutions to them for a cheap price. What happened to it….?

Same thing which happened to the automatic rail gate and the e-bus stop.

ප්‍රවර්ග:Uncategorized

ඒත් අපි එක පංතියේ…!

11

එදින ඔහුගේ ගී හඬපැති කිහිපයකින් මා හැඩවීය.

සවස්යාමයක 154ක දෙමටගොඩ හරියේදී ඔහු ගැයූ ගීය අසන්නට ලැබුණි.ඔහු මීට පෙර කිහිපවිටක් මා හට මුණගැසීඇත්තේබස්රථ වලදීමය. දෙඅතේ අත්වාරු දෙකක්, රබානක් සහ පිටෙහි බෑගයක්ඇත. කමිසය සහ ඩෙනිම් කලිසම පරණ නමුත් අපිරිසිදු නැත. කොණ්ඩය දිගට වවලාය,නමුත් පිළිවෙලය.අතෙහි විශාල රිදීවන් “බ්‍රේස්ලට්” එකකි.

බස්රථ වලට ගොඩවන අන් අය මෙන්, ඔහු තම ඛේදවාචකය “මාකට්” නොකරයි. රැකියාවට යන තරුණයෙකු දුටුවිට “මමත් මල්ලි වගේ තමයි ඉස්සර” යන්න ඔහුට කියවෙයි.“සුපිරියට හිටියා, කොහෙද මේ ඇක්සිඩන්ට් එකක් උනානේ!”.

ඔහුගීත ගයා මුදලක් ලබාදී ආධාර කරන මෙන් නොඉල්ලයි. හෙන ගහනා මෙන් ඇසෙන හෝර්න් හද මැද්දේ, කිසිදා නිමනොවන වාහන තදබදයට මැදිව, හිස් ලූ ලූ අත පිස්සුවෙන් මෙන් දුවගෙන යන සිය රසිකයන්ට, තමන් ගයන ගීතයට උපරිම සාධාරණයක් ඉටුකිරීමට ඔහු නිරතුරු වෙහෙසෙයි. නොනවත්වා ඔහු ගීත තුනක් පමණ ගායනා කරයි. සමහරවිට ඔහු දෑස් පියාගෙනගීත ගයයි.සමහර මගීන් තමන් බසින ස්ථානය ලංවූ විට බලෙන් ඔහුට තට්ටු කොට මුදලක් ලබාදෙයි. ඔහුට මුදලක් නොදීම ඔහුට කරන අකටයුත්තක් සේ ඔවුනට සිතෙනවා විය හැක.

ඔහුට මුදලක් දුන්විට ඔහු මගීන්ට, ඔවුන්ගේ දෙමව්පියන්ට පිං අනුමෝදනා නොකරයි. දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනයට, එන යන ගමනට සාර්ථකත්වය නොපතයි. ඒ ඔහුගේ හැටියි.

 

මා තොටින් එන උතුරු සුළඟේ ගිනි සිඹින මඩු පල්ලියේ

දෑස් අග මුතු කඳුළු හංගන සරෝජා මගෙ නංගියේ
වෙඩි හඬට පොඩි අකුරු ඇදවෙයි මක්කරන්නද පැංචියේ
ගුරුතුමී මා සිසුවියයි නුඹ ඒත් අපි එක පංතියේ

කරවටින් අත දමා හිනැහුණු කෝ නුඹේ යාළුවන්
දයාවක් නැති ලෝකයක් දැක උන් ගිහින් පැන මායිමෙන්
තාත්තා හීනෙන් ඇවිත් අත වනන තුරු කදවුරු දොරෙන්
කාටවත් නැති දුවේ කවුරුත් නුඹ රකීවිද සෙනෙහසින්

මන්දිරේ දොර නුඹව කැදවයි බේබිලා හඩනා හඩින්
මායිමේ වැට අඩගසයි හෙට අවි දරා රකිනා ලෙසින්
දමා ගොදුරට කෙලෙස යන්නද ඒත් යන්නට වෙයි ඉතින්
වරක් දැක හිත නිවාගන්නට දුවේ ඩිංගක් හිනැහියන්

යුද්ධය කොහෙන් ගියත් කුරිරුය.

සමාජයට සමහර වෙලාවට අප මිනිසුන් බව අමතකවී ඇත.
සිංහල ගුරුවරියක උතුරේ යුධ සමයේ ගුරුවරියක ලෙස සේවය කරයි.
අධ්‍යාපනය ලබන්නට පෙර ජීවත් විය යුතුය.

සරෝජාව රැගෙන යන්නට තාත්තා එන්නේ නැත.
ඔහු යුද්ධය විසින් බිලිගෙන ඇත.
සමාජයට සමහර වෙලාවට අප මිනිසුන් බව අමතකවී ඇත.
දකුණේ සිංහල ගුරුවරියට ඇය කැටුව යා නොහැක.

සරෝජාගේ ඉරණම
LTTE සාමාජිකත්වය,
කොළඹ මන්දිරයක මන්දිරයක මෙහෙකාර සේවය,
තල්  අරණේ ලෙයින් මිහිදන් වීම
අතර දෝලනය වෙයි.
අපේ සමාජයට සරෝජාගේ තත්වය කෙසේ වෙතත් , මේ ගීතයවත් තේරුම් ගත හැකිද යන්න ප්‍රශ්නකාරීය.

සමහරවිට මේ සටහන මේ වගේ comments වැටෙන්න පුළුවන්.

” මේක මචන්, හමුදාව යුද අපරාධ කලා කියන්න ලියපු සින්දුවක්.
එතකොට උඹ හදන්නේ කොටින්ට සුදු හුණු ගාන්නද?
උඹ කියන්නේ යුද්ධෙන් බට කෑවේ උතුරේ උන් විතරයි කියලද?
ෂුවර් එකට මේක NGO එකකින් ෆන්ඩ් කරලා ලියවපු සින්දුවක්.
අහවලා ජනාධිපති වෙලා හිටියනං, මේ ප්‍රශ්න මොකවත් නැහැ නේ.
පේනවා නේද යහපාලානේ හැටි.
ඕකට තමා ආශ්චර්යය කියන්නේ.සුභ අනාගතයක්.! ”

 

මහත්වරුණි,

යුද්ධය, දිළිඳු කම, ආදියෙන් සියලු මනුෂ්‍යයෝ පීඩා විඳිති.

අප පැමිණෙන විට තිබු සමාජය වඩා,

අප නික්ම යන විට ඇති සමාජය වඩා යහපත් එකක් කර යාමට වගබලා ගනිමු.

අවසාන වතාව | one last time

majestic-city

තවත් අවසාන වතාවකට
‘ඔබේ මුහුණ බැලීමට අවැසි යයි’
මම ඇයට කීවෙමි.

ඇය,
පළමු මහලේ සිටි මා හා,
මැජස්ටික් සිටියේ  තඩි පියානෝවට උඩින්
(ඔහුට හොරා)
සිනාසුණාය.

ගප්පියා සහ ඩයස්පෝරික මතක.

පෙබරවාරි 25, 2015 ප්‍රතිචාර 2ක්

*

ගප්පියාගේ ඉහත සම්මුඛ සාකච්ජාව නැරඹීමෙන් පසු, හිතේ සිරවී තිබු වසර කීපයක  ඩයස්පෝරික මතක නැවත අවදි විය. මට හිතෙන හැටියට ගප්පියාගේ අදහස් මා සමග අනුනාද වෙයි.

එය කේ.සී.ජයරත්න සර්ගේ “ධ්වනිය” පාඩම වැනිය. එකම සංඛ්‍යාත වලට කම්පනය වන සරසුලක්, එම සංඛ්‍යාතයට සංවේදී වස්තුන් සමග අනුනාද වෙයි. හමුදා කණ්ඩායම පාලම මතදී “මාච්” කරන්නේ නැත්තේ ඒ නිසාය. ගප්පියා සමග අනුනාද වීම එතරම් පුදුමයක් නොවේ. අපේ පාසල් ජීවිතය ගප්පියා සමග වෙනස් වැනී බස් හෝල්ට් එකක දුරිනි. (මරදාන සහ පුංචි බොරැල්ල) ගප්පියා අපේ පරම්පරාවේ පොදු කතා ගොඩක සංකලනයකි.

ගප්පියා නිසා නින්දෙන් අවදි වූ ලන්ඩනයේ ඩයසපෝරික මතක ඊයේ පෙරේදා බ්ලොගය තුලින් අඳුනාගත් කිහිප දෙනා වෙත නැවත මෙසේ පුද කරමි.

*

final

*

කින්ග්ස්බරි හන්දියේ මගේ කුඩා කාමරයේ තිබු සුවිශාල “චේ ගුවේරා” පෝස්ටරය, මට ලිවීමට බලකළ

| හේ නමින් අර්නස්ටෝ “චේ” ගුවේරා ය. | 

*

*

*

IMG_0534-798534සංක්‍රමණික අත්දැකීම් මා හට ලිවීමට බලකළ Delon සමගින් “ඇමරිකානු සිහිනය” | The American Dream

සහ

තිත්ත ඇත්ත! | the ugly truth

*

*

එංගලන්තයේදී ඉගෙනගත් සිංහල ඇතුලත් |එංගලන්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය|

සහ

ඉංග්‍රීසි භාෂා භාවිතය පිලිබඳ  අයි කැන් ස්පීක් විතරක් නෙමෙයි…!

 *

ලන්ඩනයේ “කල්ලන් ” අහන ජාතියේ “ගැන්ස්ටා” සින්දු තේරනව වගේ අහන ඇත්තටම තේරුම දන්නේ නැති, උන් අදිනවා වගේ ඇඳුම් අදින අපේ උන්ට තේරුන් ගන්න ලියපු

“මට ඕනේ සාර්ථක වෙන්න විතරයි.| i just wanna be successful”

 *

nihal-1*

1996 ලෝක කුසලාන අවසන් තරගයේදී සිංහ කොඩිය අරන් පිට්ටනිය වටේ දුවපු “ලයනල් ” අයියා, හිටපු ජනාධ්පති ප්‍රේමදාස මහතාගේ මාධ්‍ය ලේකම් එවන්ස් කුරේ ආදී අතිමහත් එංගලන්තයේ සිංහල දෙමල  ඩයසපෝරික ප්‍රජාව මතක් වෙන්නට ලියු සටහනක්.

ඩයසපෝරික චරිත – නිහාල් අර්ථනායක හෙවත් ” DJ නිහාල් “

388467_2806997019853_1447959331_n (2)

*

x

ගේ දොර හරි උකස් කරං

මෙහෙට හනික වරෙන් මචං

රස්සා දෙක තුනක් කරං

සල්ලි හොයමු  එලට මචං

කොලේජ් එකට ගියත් මචං

වැඩක් නෑනේ මරුනේ මචං

මාරම ෆන් මෙහෙදී මචං

උඹ එනවද ලඟදි මචං

මෙහෙ කෙල්ලන් පිස්සු මචං

දැක්කොත් උඹ අඬයි මචං

උඹ ආවොත් අපි දෙන්නත්

පැනලා ලවු කරමු මචං

ලිපියේ තව නොලිව්වට

තව වැඩ ගොඩයි මචං

මම දැන් මෙහේ පොර! නේ මචං

යාළුවො සෙට් ගොඩයි මචං.

මෙහෙ ආ මුල් දිනේ පටන්,

කරන්න වැඩ ගොඩයි මචං.

බැලූ බැලු ඇත පිස්සු මචං!

මටත් පිස්සු ඩබල් මචං.

සල්ලි අතේ ඇතොත් මචං,

සුරලෝකේ ලගනේ මචං

කණ පැලෙන්න බොන්න මචං,

විස්කි ජාති ගොඩයි මචං.

ලංකාවේ ඉද්දී මචං,

නිදහස නෑ අපිට මචං.

මාරම හැපී මෙහෙදී මචං,

උඹත් වරෙන් වීසා අරන්!

 *

මොකා ලිව්වා කිව්වා ගායනා කළා උනත් එංගලන්තයේ ඇත්ත ඕක තමයි !!!

 *

*

*

හීතල රටේ දුක තුනී වෙන්නට ලියු කවි කිහිපයක්.

*

  = සාක්ෂිය =

 ෆයිනලස්කා ට. | finalaskaa

= ජීවිතය =

Horses and Elephants | All the animals you meet at work

පෙබරවාරි 23, 2015 ප්‍රතිචාර 3ක්

Horses

I was an intern at one of the top software companies in Sri Lanka, which was the pioneering IT services provider for over 15 years specializing in aviation solutions, despite securing a masters degree and bachelor’s degree in information technology. Entry into the industry was that pathetic, but I took whatever the opportunity that came my way with both hands.

Who was I to complain, Mr. William Gates used to sleep on his friend’s dorms and Mr. Steve Jobs used walk so many miles to have one have that one good meal from an Indian temple.

As Mr.Jobs would relate the fonts of his Macintosh OS and the calligraphy classes he took, I would not be writing down about the horses if I had not taken up the internship. HR Manager of the firm conducted a soft skills programme for all the interns, who were 07 odd years younger than I was. The programme was about ‘the 07 habits of highly effective people’.

Somewhere, in there he related to the types of people he has to work with as the HRM and how they behave.

Stallions / Hot bloods

Stallions are untamed horses captured from the wild. (Not the conclusive scientific explanation though) They are full of energy, enthusiasm and determination with speed and endurance. It is a bit difficult to handle them.

I believe you have met this type of people at work.

  • They do not play nice with others. Its not that they are bad, but it is their nature.
  • They get angry upfront.
  • Single-handedly performs/carries out tasks that may require 3-4 persons with less time.
  • They do not walk away with incomplete tasks, no matter what.
  • They need hard work physically/mentally to be normal.
  • They reach the climax of their productivity during high pressure/intense situations.
  • They demand respect and rewards for the work they do.
  • They tend to change workplaces, simply to seek challenges and opportunities.

They are free horses; you just have to let them roam in the wild freely.

It is difficult to navigate them. However, if you put blinkers to a stallion and place it on a racecourse, no wonder they will be victorious. In the same manner, stallions at work will provide a project manager with enormous unimaginable breakthroughs. (Provided the managers will know the method of applying the blinkers on)

Mr. Arjuna Ranathunga knew how to make use of stallions like Mr. Sanath Jayasurya and Mr. Romesh Kaluwitharana. They were put into the racecourse with no responsibility of protecting their wicket and to hit the cricket ball as hard as you can.

Ponies/Cold bloods

Ponies are the average horses with no exceptional qualities other than the general qualities of a horse. They are being used for slow heavy work. They are widely available.

I am sure most of us belong to the same category, the average typical worker/employee. They are widely available. They posses average qualities and believe that hard work will make their bread and butter. They always try to establish a good work-life balance.

They are being used to simply get the work done by the top management. They will act as the labour force who will deliver the workload. Yes, they do not posses a huge bargaining power like the stallions, but the project will not succeed without them. However, they can and are being replaced very easily. (With delays due to domain knowledge transfers and task familiarization) Often their commitments are not being appreciated and rewarded lightly.

Warm Bloods

They are a category of horses called ‘warm bloods’, typically the creatures born as a breed originated from the above two. They really should not, be discussed drastically. A stallion may grow old and become more tamed. A cold blood will gather more qualities of a stallion over a period and might show some exceptional skills with experience.

Interns ???

What type of a horse is that? I have not heard about a horse in that name, but you do meet them in corporate environments. They are being offered an opportunity and somewhat exploited. (Not really unfair to say) Most internship starts with loads of training, workshops and promises. However, a week or two later, they are slowly transformed into slaves.

Elephants

There are two types of elephants according to Sri Lankan corporate culture. The one who pull the huge timber logs and the ones seen in the processions. (Perahara) The first is typical hard work, which will exploit the animal, which will associate extreme hard work. The later is a more of fancy parade, where the elephant becomes a celebrity,sometimes may be worshiped upon by the public.

It is the elephant that will have to perform both of the above activities. You do not get processions and festivals all year long. The rest of the days have to be associated with hard work of course.

The same can be observed in the corporate culture.But, where the top-level managers go wrong is when they choose same people to do the heavy timber lifting and same people regularly attending the processions/limelight. The trick is to send the hardest worker first to the procession. Therefore, all the elephants will be motivated to do more hard work and earn the limelight.

මෙයට වඩා හොඳ මිනිසෙකු වීමට | “Better Man”

පෙබරවාරි 16, 2015 ප්‍රතිචාර 3ක්
හිමවැටෙන රැයක, 
තට්ට තනියම,
කින්ග්ස්බරි හන්දියේ කාමරයේ,
ජනේලය අසලදීය.

 

 

මා හට ආදරය කරන්න කෙනෙක් මා වෙත එවන්න

කඩ හැලෙන මහා වැස්සෙන් මා බේරාගෙන

ඇයගේ තුරුලේ විවේක ගැනීමට මට අවශ්‍යයි. 

දෙවියනි,

මට නිමක් නැති ගිම්හානය ලබාදෙන්න.

මට දරුණු ලෙස සීතලට බියවෙමි.

මම මගේ වයසට වඩා මහලු වී ඇති බව හැගේ.




මගේ ආත්මයට ලැජ්ජාව,පසුතැවිල්ල හොඳින් දැනේ.

මම කෙසේ හෝ මෙම වේදනාව අතරින් නැගී සිටිමි.

මම මෙයට වඩා හොඳ මිනිසෙකු වීමට

මට කළහැකි සියලු දේ කරමි.

මගේ ප්‍රතිපත්ති කෙරෙහි සෞම්‍යය ලෙස ක්‍රියා කරන්න.

එය මගේ වරද නොවේ.

මට උගන්වා ඇත්තේ වරදක් කලවිට එය පිළිගන්නා ලෙසටයි.

 

අනෙක් දේවලින් කම් නැත.

සුරදුතයන් මගේ කඳුළු අහුලාගෙන මා මෙතනින් ගෙනයනු ඇත.

මා සිටින්නේ වේදනාවෙනි.


මගේ ආත්මයට ලැජ්ජාව,පසුතැවිල්ල හොඳින් දැනේ.

මම කෙසේ හෝ මෙම වේදනාව අතරින් නැගී සිටිමි.

මම මෙයට වඩා හොඳ මිනිසෙකු වීමට

මට කළහැකි සියලු දේ කරමි.



ඔබට ඔබේ ආදරය  මුණගැසුණු විට,

පවුල , නිවහන කෙරෙහි වඩාත් සමීප වෙයි.

ආදරය සෑම අතකම දිස්වන්නට ගනී.

 

සමහරුන් නැවත ගොඩගත නොහැකිලෙස

ගල් පිරුණු පොලවට ඇදවැටී ඇත.

නමුත් ආදරය සෑම තැනකම ඇත.

 

 

 

‘Kapuwa’ and the ‘dewalaya’.

පෙබරවාරි 15, 2015 1 ප්‍රතිචාරයක්

I was a regular visitor to my father’s office when I was a child. One of his office room walls was reserved to display the 06+ awards for securing the best Annual Report and Final Accounts, awarded by the Chartered Institute of Accountants, Sri Lanka. He was the top gun of the Finance department who was responsible for managing the largest corporate account in Sri Lanka.

By the early years, I had thought that my father’s job was to prepare this document each year where his name will appear on the 3rd or 4th page. Actually, I was right from my early years. If you summarize what he did all year, (sometimes getting late to pick me up from school, working on holidays, hours on telephone while at home) it would come down to the preparation of final accounts.

He was so keen on these reports; he always wanted the best front page for his reports. I was so keen to know about the front page of the upcoming annual report, since my opinion too had a significant weight on the final design. Most of the award ceremonies were held at the BMICH and I believe that he took me to each and every one that I can remember. I remember two things about the ceremony.

  1. There were glorious events followed by an awesome dinner.
  2. The Chairman of the Corporation always received the award from the chief guest.                                                          

I did not worry too much about somebody else receiving the award back in the days, although I knew that my father spent his heart and soul on to that.

Then as days go by, still I was visiting my father’s office little bit grown up than before. Then I found out that, he was writing the second page of the report – Chairman’s Message, as well. Me being a schoolboy, was furious regarding this and asked my father;

“ Why can’t the Chairman write the ‘Chairman’s Message’ himself? Why are you writing it down? ”

His reply was:

“ You have been to the dewalaya right?

Have you seen god? You haven’t right?

Kapuwa does all the stuff right?

You see, I am the kapuwa of this corporation,

And the

Chairman bugger is nothing but god !!! ”

I didn’t quite understand it back then.
(He simply points at incidents, leaving me to understand things by myself, when I can.)

But, I do now!

PS:

To all my non-Sri Lankan readers “dewalaya” is a place of worship for god.“Kapuwa” is the care taker and the person responsible for carrying out all the rituals.